Omgaan met verlies

Geen categorie — Door op 2 maart 2012 14:40

Het verlies van een dierbare kunt u niet ontkennen, ontlopen of wegduwen. Wanneer een dierbare overleden is, moet u de tijd nemen om het rouwproces goed te kunnen doorlopen.

Rouw wordt vaak weggestopt
Vanuit onze opvoeding, onze cultuur en omgeving en door de maatschappij blijven we vaak niet lang stilstaan bij rouw of verlies. De maatschappij vindt dat we snel de draad weer op moeten pakken en de omgeving heeft het na een paar weken niet meer over de overledene.
Maar ook zelf dragen we hier een steentje aan bij. Wanneer iemand in onze naaste omgeving overlijdt, hebben we in de eerste week geen tijd om bij het overlijden stil te staan omdat er allerlei dingen geregeld moeten worden. Bij de uitvaart kunnen we alle emoties laten gaan en staan we even stil bij het overlijden. In de dagen hierna gunnen we onszelf nog even de tijd om even te rouwen om het verlies, maar daarna gaat het dagelijkse leven weer door.
We rouwen dan vaak in stilte, wanneer we in bed liggen of even een moment voor onszelf hebben. We laten aan de buitenwereld zien dat we sterk staan, maar intussen weten we niet wat we met de emoties aanmoeten en stoppen we het verlies en deze gevoelens weg.

Wanneer we met de dood geconfronteerd worden, hetzij door een dierbare die overlijdt of een dierbare van iemand uit je omgeving overlijdt, doen we het liefst meteen de deur dicht. We weten dat het tegenslagen, lijden, ziekte en dood onderdeel uitmaken van het leven en weten we ook dat onze dierbaren uiteindelijk sterven. Omdat dit besef er zit, proberen we ons vast te klampen aan het leven en zo weinig mogelijk stil te staan bij de dood en praten het liefst ook niet over dit onderwerp.
Juist één van de redenen waarom we niet stil staan bij rouw is omdat we geen vertrouwen in de dood hebben. Denk maar aan de medische wereld. Er wordt van alles gedaan om ervoor te zorgen dat we zo lang mogelijk leven.

In de westelijke maatschappij is rouw een individueel proces geworden. Wanneer we kijken naar de tijd van onze (over)grootouders, zien we dat in hun tijd de dood veel gewoner en zichtbaarder was. Men werd vaak al jong met de dood geconfronteerd. In die tijd stierven mensen vaker op jonge leeftijd en grootouders woonden bij gezinnen van hun kinderen in, zodat er voor hen gezorgd kon worden. Daarnaast was de rouw meer openbaar en droeg men zwarte kleding als teken van rouw. Sinds de jaren zeventig verdween de dood zo langzamerhand uit ons oog. Ouderen gingen naar een verzorgings- of bejaardentehuis, de gezondheidszorg zorgt ervoor dat we langer kunnen leven. Daarnaast hebben we het drukker gekregen met een carrière, gaan vaak op vakantie en hebben het fors drukker gekregen waardoor we steeds minder tijd hebben (of zelfs nemen) om stil te staan bij de dood.
Tegenwoordig staat men toe dat iemand een korte tijd in diep rouw, maar kunnen het vervolgens niet aan om iemand langere tijd verdrietig te zien en komen vervolgens met dingen aan om te zorgen dat iemand zich weer beter gaat voelen. Angst en ontkenning van de dood dragen eraan bij dat men niet meer liefdevol zijn hand durft uit te reiken naar de persoon die dit zo hard nodig heeft. Maar iemand stil laten staan bij zijn gevoel van verlies en de pijn te durven laten voelen en diegene hierbij ondersteunen, juist dit helpt iemand om zich op een gegeven moment weer beter te laten voelen.

Twee kanten van rouw
Iedereen is bekend met de negatieve kanten van rouw: lijden, pijn en verdriet. Maar dat rouw ook een mooie kant heeft, wordt vaak vergeten. Rouw geeft namelijk een bepaalde vorm van verbinding. Je deelt ervaringen met elkaar, je ziet bijvoorbeeld weer dingen in je familie die je anders niet ziet, je groeit dichter naar elkaar toe en troost is iets moois en belangrijk wat je zowel kan geven als ontvangen.

De beste manier van rouwen is door er je eigen draai eraan geven. Zo rouwt iemand bijvoorbeeld door te mediteren of door rouw rituelen toe te passen in het dagelijks leven.
Rouw op je eigen manier, maar stop het niet weg. Als je het wegstopt, hoeft er maar iets te zijn of het gevoel van rouw komt weer terug. Juist door te accepteren dat rouw bij het leven en bij de dood hoort, kunnen we het rouwproces doorlopen en het op een gegeven moment een plekje geven in ons leven.

Gaat het dan nooit weg?
Een ervaring van verlies gaat nooit helemaal weg, maar het krijgt een plekje in je leven. Wanneer het gehele rouwproces doorlopen is, bereiken we het evenwicht.


Is uw uitvaart écht goed geregeld?

Tags: , , ,

0 reacties

Geef als eerste een reactie.

Geef een reactie

Het e-mail adres verschijnt niet bij het bericht!


Trackbacks